Po festiwalu w Opolu odżyła na nowo dyskusja na temat wyników oglądalności TVP. Krytycy państwowej telewizji wskazują na dynamiczną utratę widzów, prezes Kurski broni się podważając wiarygodność badań. Kto w tym sporze ma rację? Dlaczego jest tak gwałtowny? I o co tak naprawdę w nim chodzi? O pieniądze z reklam? O prawdę? Czy o władzę?
Od wybuchu afery Weinsteina kobiety na całym świecie na swoich profilach facebookowych piszą krótkie hasło: „ja też”. Piszą je w wielu językach. Jedne zamieszczają jedynie tę frazę, inne wskazują sprawców. Jedne ograniczają się do symbolu, inne piszą długie i bolesne wyznania.
To ważna i potrzebna akcja. Trudno o prawdziwe emocje w mediach społecznościowych. Trudno wskazać ich terapeutyczną rolę. Tym razem jest inaczej. Jestem przekonany, że „ja też” jest potrzebne. Dlaczego? Bo molestowanie seksualne jest tajemnicą poliszynela, jest sekretnie ukrywanym, wstydliwym powszechnym grzechem. Grzechem, z którym kobiety, a szczególnie Polki, spotykają się bardzo często.
17 października podczas wizyty prezydenta Turcji Recepa Erdogana doszło do zaskakującego wydarzenia. Gościa przed pałacem prezydenckim i na placu Piłsudskiego witał tłumek demonstrantów. Wznosili transparenty nieprzychylne wobec polityki Erdogana. Demonstranci pod hasłem „Korepetycje z dyktatury” wypomnieli szefowi tureckiego państwa masowe represje wobec własnych obywateli. Od momentu próby puczu w Turcji zwolniono z pracy z powodów politycznych ok 150 tysięcy osób. Głównie są to urzędnicy, nauczyciele pracownicy sektora publicznego i państwowych przedsiębiorstw, ale nie tylko. W Turcji panuje powszechna atmosfera zastraszania. Kilkaset redakcji radiowych, telewizyjnych i prasowych zostało zamkniętych. Tajna policja reaguje przesłuchaniami, aresztowaniami lub zwolnieniem z pracy za wyrażanie niepochlebnych opinii o polityce rządu. 50 tysięcy osób zostało aresztowanych i przebywa w tureckich więzieniach, w tym liczni posłowie opozycji.
Akcja modlitw wzdłuż polskich granic została przeprowadzona z sukcesem. Tysiące ludzi odpowiedziało na wezwanie ustawiając się górach, nad morzem, nawet na lotniskach. Modlili się w intencji nader słusznej: o pokój w Polsce i na świecie. Inicjatywa ze wszech miar godna poparcia. Modlitwa za pokój jest przecież zawsze potrzebna, a w niespokojnym dziś świecie potrzebna nawet bardziej niż kiedykolwiek. Muszę jednak przyznać, że nie rozumiem symboliki tej akcji. Dlaczego różaniec rozumiem, dlaczego u granic, już nie.
Co roku uroczyście obchodzimy rocznicę rozpoczęcia Powstania Warszawskiego. Rocznice jego zakończenia, tak jak w tym tygodniu upływają niezauważenie. Dlaczego? Dlatego, że nie chcemy pamiętać, że Powstanie zakończyło się klęską. Klęską polityczną, klęską militarną i klęską moralną rządu w Londynie i ruchu oporu.
Autorytarne, populistyczne partie – czy to z lewej, czy z prawej – łączy niechęć do demokracji i pogarda dla Zachodu, opowieści o „odzyskiwaniu godności” i potrzebie wymiany elit w imię walki ze skorumpowanym establishmentem.
Koła Zębate zgrzytają, przekładnie zatarte, do widzów dociera szczęk żelastwa i gnącej się blachy. Wszystko wskazuje na to, że obóz dobrej zmiany przy reformie sądów połamał sobie zęby.
Po tygodniach wyczekiwania prezydent ogłosił swoje propozycje reformy sądownictwa i wprowadził konfuzję we wszystkich obozach politycznych.
Do tej pory można było mieć wątpliwości co do intencji Jarosława Kaczyńskiego wyprowadzenia Polski z Unii Europejskiej. Ostatnie wydarzenia wydają się te wątpliwości rozwiewać. Nie tylko o retorykę chodzi, ale także o realne fakty polityczne kreowane przez rząd Beaty Szydło. Antyeuropejska i antyniemiecka propaganda przybiera na sile. Do rangi symbolu urósł fakt, że rząd Beaty Szydło jako pierwszy w historii Unii Europejskiej zdecydował się zignorować wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Antyeuropejskie działania PiS mają cztery bardzo ściśle powiązane ze sobą płaszczyzny: politykę zagraniczną, politykę wewnętrzną, obronność i szeroko rozumiany zwrot kulturowy – odwrócenie się od demokratycznych, liberalnych wartości zachodu stanowiących jego fundamentalne definiujące podstawy. Polska odwraca się na wschód, w kierunku Rosji, śladami Wiktora Orbana zmierzając w ku rosyjskiemu kręgowi wpływów. Przewodniczący największej frakcji chrześcijańskich demokratów w Parlamencie Europejskim Manfred Weber podsumował: „PiS kończy państwo prawa i demokrację w Polsce oraz opuszcza europejską wspólnotę wartości”.
Zgodnie z zapowiedzią Jarosława Kaczyńskiego polski rząd przedstawił postulat reparacji wojennych od Niemiec. Minister Błaszczak szacuje ich wartość na kwotę 1 biliona dolarów. Poseł Mularczyk, pilotujący z ramienia PiS sprawę w sejmie, po ogłoszeniu opinii Biura Analiz Sejmowych zgodnej ze swym wnioskiem, natychmiast podbija stawkę pisząc: „Obok sprawy reparacji wojennych należy w rozmowach z Niemcami ustalić zasady zwrotu ponad 516 tys zrabowanych podczas II WŚ dóbr kultury.”
Jaki sens ma podnoszenie dzisiaj, po 70 latach od zakończenia wojny kwestii reparacji i odszkodowań? Kto i jaki może mieć w tej kampanii interes?