Z prezydentem Poznania o wartościach w polityce i o tym dlaczego czasem trzeba się o nie bić na pięści.
Wymagajmy od siebie samych precyzyjnego języka. To nie „Polska” się tłumaczy w Brukseli. W Brukseli tłumaczy się Morawiecki. To nie „Polska” jest krytykowana. Krytykowany jest polski rząd. To nie „Polska” reformuje sądy, lecz Kaczyński wydał polecenie złamania konstytucji.
Mało tego, silna partia centrolewicowa jest paradoksalnie jedyną realną szansą na uszczuplenie zasobów partii rządzącej w przyszłorocznych wyborach.
Prezydent Słupska jeszcze nie złożył wiążącej deklaracji wejścia do krajowej polityki, a już przez media przetoczyła się dyskusja, czy Robert Biedroń sprzyja opozycji – tak twierdzi Jakub Majmurek – czy wręcz odwrotnie, jak twierdzi Witold Gadomski, rozbijając jedność opozycji, przekreśla jej szanse na zwycięstwo z Prawem i Sprawiedliwością.
Rozumiem rozgoryczenie lewicy demokracją liberalną. Wyborcy srogo was ukarali. Ukarali za brak przekonującego programu, za brak wizji i lidera. Ale nie mścijcie się za to na demokracji!
O tym jak pozbyć się władzy żeby mieć realny wpływ. O tym jak zarządzać bez rozdawania przywilejów. O równouprawnieniu które jest skutkiem a nie celem.
Ja senatorów Platformy Obywatelskiej kompletnie nie rozumiem. Nie rozumiem, dlaczego postanowili zagrać według scenariusza swoich politycznych przeciwników. Dlaczego zatem Platforma zagrała kolejny raz w całkowicie przewidywalny sposób? Dlaczego pomogła wyjść przeciwnikom z pułapki? Dlaczego uchroniła ich od pewnej klęski?
Nie dość, że TVP systematycznie traci, rośnie wewnątrzpartyjna opozycja wobec prezesa Kurskiego, to wymarzone mundialowe święto narodowe przerodziło się w żenującą porażkę. Ale za wszelką cenę trzeba ogłosić sukces.
Wymiana oddziałów i brak identyfikatorów policjantów przed Sejmem wskazują na to, że chodziło o celowe prowokowanie tłumu, by zyskać pretekst do represji. Taktyka stara i znana – minister Brudziński idzie śladem autorytarnych poprzedników